The last Rose of Summer (2024)

Dit is het derde van een reeks van vijf Engelse, Ierse en Noord-Amerikaanse Folksongs voor gemengd koor SATB. Klik hier voor de andere stukken.

3. The last Rose of Summer

“The Last Rose of Summer” is een gedicht van de Ierse dichter Thomas Moore. Hij schreef het in 1805, tijdens een verblijf in Jenkinstown Castle in County Kilkenny, Ierland, waar hij naar verluidt geïnspireerd was door een exemplaar van Rosa ‘Old Blush‘.
Het gedicht is gezet op een traditioneel deuntje genaamd “Aisling an Óigfhear”, of “The Young Man’s Dream”, dat in 1792 werd getranscribeerd door Edward Bunting, gebaseerd op een optreden van harpist Denis Hempson (Donnchadh Ó hAmhsaigh) in de Harpfestival in Belfast.[3] Het gedicht en de melodie samen werden in december 1813 gepubliceerd in deel 5 van Thomas Moore’s A Selection of Irish Melodies. De originele pianobegeleiding is geschreven door John Andrew Stevenson; in de 19e en 20e eeuw volgden verschillende andere arrangementen. Het gedicht is nu waarschijnlijk minstens zo bekend in zijn liedvorm als in het origineel.

Bron: Wikipedia

Naast de teksten van de liederen staan in de rechter kolom Media links naar de partituur, de mp3 en een video met weergave van de partituur met elektronisch geluid.

Irish Traditional — Lyrics: Thomas Moore (1805)
‘Tis the last rose of summer left blooming alone;
All her lovely companions are faded and gone.
No flower of her kindred, no rosebud is nigh
To reflect back her blushes, or give sigh for sigh.
I’ll leave thee, thou lone one, to pine on the stem;
Since the lovely are sleeping, go sleep thou with them.
Thus kindly I scatter thy leaves o’er the bed,
Where the mates of the garden lie scentless and dead.
So soon may I follow when friendships decay,
And from Love’s shining circle the gems drop away.
When true hearts lie withered and fond ones are flown,
Oh! who would inhabit this bleak world alone?

Media

partituur
video

2024-05-04